Deze misdaadreeks is gebaseerd op de verhalen rond Fantômas.
Het huidige verhaal speelt zich af in de gevangenis in de Begijnenstraat in Antwerpen.
Als u traag leest, doet u 3 minuten over dit stukje. Als van plan bent sneller te lezen, hoop ik dat u ook nog van de tekst gaat genieten.
Als ik zeg dat ik werk in de Begijnenstraat, denken ze direct dat ik in de gevangenis werk. Weten ze dan niet dat er ook een Begijnhof was in de straat? Hoe komt de straat anders aan zijn naam? Het Begijnhof was er eerst, vanaf 1240, de gevangenis kwam er ‘pas’ in 1855 en het Begijnhof is inmiddels verhuisd naar de Rodestraat. Zie ik er dan zo stout uit dat ze geen begijntje in mij zien?
Jezus, ik doe dit echt niet graag. Cipier spelen bij het ongestoord bezoek. Dat is de zone in de gevangenis waar gevangenen met hun partner seks mogen hebben. , , Homo,hetero, zolang ze maar geen vreemde geluiden maken. Zelf ben ik lesbisch. Ik krijg ook wat aandacht van de jongens, maar het zegt me niks. Ik heb vroeger wel geëxperimenteerd, maar nee.
In de kwantummechanica had je hetzelfde met het probleem of licht een golf of een deeltje is. Zo vuurden ze deeltjes af op een plaat met twee spleten in. Ze deden dat een paar keer na elkaar . En wat bleek? Het patroon van de deeltjes was als dat van golven. Mannen mogen voor mij in vrouwen veranderen. Hoe meer, hoe liever.
Het ‘knuffelen’ is voorbij. Ze zijn even groot, da’s handig tijdens het kussen. Ze heeft mooie benen, al voelt het wat vreemd aan om dat te denken. Ik mocht zijn wimpers wel, wat dan weer niet vreemd voelde. Misschien is de grens tussen man en vrouw wat aan het vervagen. Als ze afscheid nemen zie ik de man zijn lippen stijf op elkaar houden als een buikspreker. Exact drie seconden nadat de man teken doet, spreekt de vrouw. Vreemd.
En het vreemdste komt nog… De vrouw wordt opgewacht door een man met een bolhoed. In Vlaanderen kussen man en vrouw elkaar toch? In Wallonië kussen ook de mannen elkaar maar in Vlaanderen niet. Vreemd. De man met de bolhoed is ook een appel aan het eten waardoor ik zijn gezicht niet goed kon zien.
Eens kijken in de cel Verrek! Er zit geen man in de cel maar een vrouw!
En hij heeft een briefje mee met een tekst op:
Ik ben de tweelingbroer van de wezens die ik liefheb
Hun evenbeeld in de natuur, het beste bewijs
Van hun waarheid red ik het gezicht
Van degenen die ik heb gekozen om mezelf te rechtvaardigen
Ze zijn met velen, ze zijn ontelbaar
Ze gaan door de straten, voor hen en voor mij
Zij dragen mijn naam, ik draag de hunne
Wij zijn de gelijke vruchten van een boom
Groter dan de natuur en dan al het bewijs
Oeuvres complètes. Tome 2, Paul Éluard, Gallimard, 1968
Toen ik jong was wou ik de bel luiden om het einde van de speeltijd aan te kondigen. Maar een ander jongetje dacht dat het zijn beurt was. Er ontstond een gevecht waarbij de bel op mijn been viel en daar het vlees openreet. Toen ik met de directeur bij de dokter wachtte tot mijn wond zou gehecht worden vertelde het schoolhoofd dat ik waarschijnlijk een litteken zou krijgen zoals Odysseus. Bij zijn terugkeer in Ithaca na twintig jaar, wordt hij door niemand herkend omdat hij vermomd was als bedelaar. Maar, zijn oude voedster Eurycleia herkent hem onmiddellijk wanneer ze zijn voeten waste en het litteken voelde. Liefste Elvire, hoe zeer ik me ook vermom, weet ik dat je me zal herkennen. Voor eeuwig van jou, Fons E.
Gefeliciteerd! U heeft de afgelopen 3 minuten goed besteed.

Geef een reactie