Deze misdaadreeks is gebaseerd op de verhalen rond Fantômas.
Het huidige verhaal speelt zich af in de luchthaven van Deurne.
Ik, Prudence, zit hier in de lounge van de luchthaven van Deurne en
het is hier zo stil als Baptiste
Zo zou Erik Satie de stilte beschreven hebben. Erik Satie was een componist die stierf in het jaar dat het surrealisme boven de doopvont werd gehouden. Maar Satie zou ongetwijfeld het surrealisme omarmd hebben. Satie schreef poëtische commentaren op zijn partituren. Die zijn hermetisch en ze kunnen grappig aandoen. Ik ben als pianist bekend met het werk van Satie. Zo ben ik nu onderweg naar Bolzano in Italïe voor een concert rond Satie daar.
Voorzichtig en langzaam
schreef Satie en zo leef ik ook. Ik ben zeer voorzichtig. Zo neem ik geen vlucht zonder annulatieverzekering. Als de cockpit openstaat tijdens het boarden vraag ik altijd of ze die willen sluiten. Ik neem nooit ijs in mijn drankje.De athleten uit het oude Griekenland dronken ook geen koude dranken. Als ik samen reis met mijn vrouw nemen we verschillende maalltijden (vb: zij vlees en ik vis). Piloten en co-piloten doen dat ook zodat als iemand onwel wordt van de maaltijd de ander het kan overnemen.
Vraag je af wie je bent
noteerde Satie. In zijn tijd waren er nog geen paswoorden om te beantwoorden wie je bent. Ik vind het voorzichtig en wijs om mijn wachtwoorden regelmatig te veranderen. Normaal gezien zijn er geen vaste computers in de lounge hiervoor maar voor mij maken ze graag een uitzondering. Ik heb graag een vaste computer met een muis. Een computer zonder muis is als op een klavier spelen zonder de pedalen.
Alleen, voor één moment
zo zou er bij Satie te lezen zijn. Maar ik was alleen maar een ogenblik alleen. Er kwam een man tegenover mij zitten. Zijn gezicht was onopvallend. Hij kon zonder enige moeite eender welke gedaante aannemen, zowel van een man als van een vrouw. Niets aan zijn uiterlijk toonde dat hij zich dienstbaar had gemaakt op welk domein dan ook.
Onthecht maar niet kil
zo zou Satie hem beschrijven. Plots begonnen er drie lichtpuntjes van een laser op mijn torso op en neer te dansen.
fantoom aan het MAS: Die lichtpunten die u ziet komen van scherpschutters die u in het vizier hebben. (pauze) Ik ken u.
Prudence: U doet geen belletje rinkelen? Vertel wat meer over uzelf.
fantoom aan het MAS: We hebben samen school gelopen. Het stelt me teleur dat u mij niet herinnert maar ik zal ervoor zorgen dat dat verandert. Ziet u die desktop computer daar?
Prudence: ja
fantoom aan het MAS: Het zit hem in de vingers. In het toetsenbord waarop u de paswoorden aanpaste zitten sensoren die uw vingerafdrukken registreerden. Zo hebben we uw biometrische gegevens kunnen stelen. Terwijl wij aan het praten waren hebben wij uw identiteit overgenomen. Al uw rekeningen zijn leeg gehaald. Kijk eens lang naar die gang (wijst naar de dienstingang) in die gang is de vloerbedekking versleten, het ruikt er naar zweet en de muren bestaan uit blote bakstenen. Dan wil ik dat u eens goed kijkt naar die andere gang (wijst naar de gang naar de tarmac) daar geurt het lekker en als het regent staat men klaar met de paraplu om mij naar het vliegtuig te begeleiden. U gaat hier naar buiten langs die gang (wijst naar dienstingang) en ik langs die gang (wijst naar de gang naar de tarmac).
Ik kon wel door de grond zakken. Maar ik dacht aan een motto van Satie:
Ga door zonder je bewustzijn te verliezen.
Dit doet denken aan het werk ‘apparatu and hand’ van Salvator Dali:
Bovenaan de constructie zweeft een rode, opengesperde hand.
Angst en Obsessie: In de iconografie van Dalí staat de hand vaak symbool voor masturbatie, schuldgevoelens en de angst voor castratie (thematiek die hij deelde met Freud).
De hand als zintuig: Het benadrukt de aanraking in een verder zeer steriele, droomachtige omgeving.
Waarom zakken we eigenlijk niet in de grond? Dat wordt verklaard door het Pauli-principe:

Geef een reactie