Deze misdaadreeks is gebaseerd op de verhalen rond Fantômas.
Het huidige verhaal speelt zich af in een hippe buurt in Antwerpen.
De tijd gaat sneller als je je vermaakt. De drie minuten die je over dit stukje doet zijn zo voorbij.
Ik was als couturier ooit eens bij een opleiding waar verschillende domeinen uit het zakenleven samen zaten. De trainer vroeg aan iedereen om zich kort voor te stellen door te zeggen wat/hij zij verkoopt. De ene verkocht garnalen, de andere pralines. Toen het mijn beurt was zei ik dat ik plezier verkocht.
“Pret om te dragen en nog meer om het te maken”, dat is mijn motto. Ik maak als couturier geen deel uit van de Antwerpse zes en dat is maar goed ook. De druk die op elk van hen staat is immens. Ik ben net de laatste hand aan het leggen op een behaven. Die bestaat uit een lus en een verkleinde versie van de paal waaraan zo’n lus in de haven wordt vastgemaakt, de bolder.
U heeft het al gemerkt: ik heb een bijzonder taalgebruik. Zo noem ik een hemd voor vrouwen een haard, de collectie voor de winter de ankerstcollectie, en de dienst visagie en kapsels “tweede snit”
Nu hoor ik u al zeggen “U had schrijver moeten worden.” Ik zou me gauw vervelen tussen al dat zwart-wit. Ik heb kleur nodig.
Vandaag ben ik die typische stippellijnen aan het aanbrengen met krijt maar het lukt me niet vandaag. Ik heb al een tijdje moeite met ademen. Ik wist dat ik vandaag ging stikken maar niet op deze manier. Ik probeer nog om hulp te roepen en gooi de dasbak omver maar tevergeefs.
Als de politie ter plaatse komt blijkt dat er in het krijt van de couturier anthrax zat. De moordenaar had de contouren van het lijk al aangeduid met verf maar met een onderbroken lijn, alsof hij een patroon op stof aanbracht;
Surrealisten zoals Joan Miró en André Masson gebruikten vaak vlotte, witte lijnen op een donkere ondergrond.Door zonder op voorhand nat de denken een lijn te trekken, wou men de censuuur van de rede ontwijken. De witte lijn staat hier voor wat puur en ongefilterd is in de menselijke geest.
De onderbroken lijnen van de couturier doen denken aan het dubbelspleet experiment. Als je de lichtdeeltjes één per één door de spleten laat gaan, zou je verwachten dat het licht zich hier gedraagt als een golf. Maar wat zie je? Elk lichtdeeltje komt aan op het scherm als één enkele stip. Terwijl je denkt dat licht zich als een golf gedraagt, doet het dat niet en handelt het zoals een deeltje. Hoe een lichtdeeltje zich toch gedraagt als een golf, heeft u kunnen lezen in het verhaal ‘tomatenwangen’.
Collega: Wat ben je aan het lezen?
Juf E: Een gedicht.
Collega: lees voor.
Juf E:
ZIJ IS HET
Op dat grasveldje is zij het
Zij is het in dat verlaten huis
Zij is het in die donkere straat
Zij is het op dat monument
Zij is het temidden van die wilden
Zij is het op die bedelende borst
Zij is het daar in de sneeuw
Altijd achter een muur
Alsof ze op de bodem van een ravijn ligt.
Les mains Libres, Paul Éluard, Éditons Gallimard, 1947
Juf E: Als je ‘zij’ door ‘hij’ vervangt weet je precies hoe ik me voel.
Collega (wrijft over Juf E’s schouder): Je hebt het echt zwaar te pakken, hé.
Zie je, de tijd vliegt, hé.

Geef een reactie