Deze misdaadreeks is gebaseerd op de verhalen rond Fantômas.
Het huidige verhaal speelt zich af in de gevangenis in de Begijnenstraat in Antwerpen.
Edde gij ze gisteren gehoord, de Verloofden van de Kathedraal? T’is een roemantisch verhoal, da wel. Mor triestig! . Volgens het verhoal spoekt het oep de toren van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Twee verloofden wilden trawe, mor de vent moest eerst oep reis. Bij zijn terugkomst hoorde hij dat zijn geliefde van de toren gesprongen was uit wanhoop. Nu dolen hun zielen rond bij de toren, op zoek naar elkaar.
Dit doet mai denken oan een gedicht van de Franse surreatlistische dichter Robert Desnos:
De dode die spreekt
Toen ik mijn geliefde verloor
Ze was zo fris
dat ik haar gezicht al bewonderde
Onder de rouwsluiers
verloor ik tegelijkertijd
mijn drie kinderen
mijn buffetkast
mijn Louis XV-salon
En dit en dat en nog veel meer
En al mijn fortuin
Dat is wat de dode zei
Kortom, hij had het leven verloren
Met welk recht sprak hij zo?
Wie had hem toestemming gegeven om het woord te nemen?
Je vraagt je af waar de doden zich nu mee bemoeien
Waarom sprak hij?
Ja, waarom?
Met welk recht?
Wat een brutale dode!
Œuvres, Robert Desnos, Paris, Gallimard, 1999
Robert Desnos, ik heb daarover een zinneke gemokt: Dali draaide De snos in twee puntjes.
Geloef mai, de doden kunnen spreken (knipoog naar Fantoom aan het MAS) En ik spreek mee maine kompoeter dankzij Bloetoet. Nee, Bloetoet is main laank leve.
Cipier (tegen het Fantoom aan het MAS): Komt u mee naar de wandeling?
Fantomas (kijkt naar de man met de bolhoed, vervolgens, tegen cipier): Nee, da’s te ver. Ik bedoel, vandaag niet.
Fantomas grijpt naar zijn hart.
Man met de bolhoed: Een dokter, snel!
Dokter: Hij heeft geen hartslag meer.
Man met de bolhoed: t is nie woar. En ik dacht dat hem zoen lank leve zou hebben.
Mannen die het lijk van het fantoom aan het MAS wegdragen: Zie zen hoar. Zoen piereverdriet!
Achteraf bleek dat Fantomas een pacemaker had laten installeren om een hartstilstand na te bootsen. De pacemaker werd via Bluetooth bediend via het codewoord ‘lank leve’. Het fantoom aan het mas werd wakker in het mortuarium, overmeesterde daar het personeel en liet een briefje achter. Op dat briefje stond een QR code en de volgende tekst:
Kan je een foton vertragen? In uitzonderlijke en zeer tijdelijke gevallen wel. Wel Juf E. U heeft iets uitzonderlijks gezien vandaag dat gelukkig ook maar tijdelijk is. Het vertragen van het hart van F
Wetenschappers stoppen licht niet door de fotonen af te remmen. Ze leiden een lichtpuls door een extreem dicht medium, zoals een wolk van ultra-koude atomen (Bose-Einsteincondensaat). Op die manier kunnen ze licht vertragen tot 17 meter per seconde.
Maar het licht gaat nu weer aan lichtsnelheid. Mijn hart klopt weer op zijn normale ritme. Je vraagt je af waar de doden zich mee bemoeien. Wel; de brutale doden spreken.
Beste Elvire,als mensen mij vragen hoe je eruit ziet, zeg ik dit:
Haar ogen zijn torens van licht
Onder de glans van haar naaktheid.
Op het randje van doorzichtigheid
Doen de terugkerende gedachten
De doffe woorden teniet.
Ze wist alle beelden uit
Ze verblindt de liefde en haar weerbarstige schaduwen
Ze houdt ervan, ze houdt ervan zichzelf te vergeten.
Capitale de la douleur, Paul Éluard, Éditons Gallimard, 1929

Geef een reactie